Algunos lo denominan el nuevo velero de las montañas
En la tienda de líneas
- Hola bona tarda. Buscava linies expressives, que transmetin moviment…
- Tenim les corbes, senyoreta.
- Ja però es que el contexte és rectilini, i serà agressiu posar una corba…Què em suggereix?
- La linia inclinada. Capaç de transmetre i de ser resistent.
- Me la quedo, és la meva!
Guerra de sensaciones
No caminas recta por la calle. Tampoco vas cabizbaja.
Llevas una vida descomprometida en la que nadie sabe si puede contar contigo. Tampoco tú cuentas con ellos, porque si algo haces es para ti y satisfacerte el momento, pues luego desempeñas acciones para el omnipresente PFC. De modo que estás en un bucle del que no puedes salir hasta que todo esto acabe. No lo estás pasando mal, pero tampoco bien.
De un modo u otro no evoluciono. Estoy sobreviviendo en la estaticidad que he ido creando a lo largo de mis años. El descubrimiento y el conocimiento es lo que me hacen viva, y por ahora, me sirvo del pasado. No puedo crecer porque tengo un compromiso paralelo que me absorbe. Es duro asimilarlo o darse cuenta, pero es así.
Reconoces que para escapar de esta estaticidad te vas a correr como una loca hasta quedarte sin energías para no poder pensar, pero y qué? sacias una sed, agotas el corazón que te pide a gritos salir y descubrir.
En otras situaciones aceptabas rehuir de algunos elementos de la vida porque te impedían seguir creciendo o descubriendo. De acuerdo, has asumido que eres así y te cuesta el conformismo. Pero tu presente es distinto. Rehuyes de situaciones para dejar de crecer, porque ahora no te toca, necesitas quedarte quieta y salvar esto. Molta diferència.
Así que te alimentas y te hidratas para un fin, el mayor y mejor proyecto de tu vida. Pero te pide la mayor dedicación que nada te haya podido pedir. Lo sientes por los demás pero te necesitas, él te necesita y lo tienes tremendamente claro.
Tienes facilidad en olvidarte del mundo y resguardarte y ver crecer tu proyecto. Cuidado no pierdas el norte.
Mujer
Digamos entonces que es como una guerra interna. Sabes que debes hacer algo pero sientes otra cosa. Es entonces cuando te resguardas en la diversión con los tuyos y no afrontas el problema de cara, tan solo lo ves pero no lo solucionas. Se puede decir que eres una cobarde. Y sí, seamos duros de una vez.
Sabes donde está el problema, y sabes que necesitas sobretodo para ti misma solucionarlo, y no, nada, dejas pasar las semanas con muchas cosas y planes. Nada de ello es incorrecto, pero deberías hacer las dos cosas.
Te has demostrado a ti misma que tienes capacidad para solcucinarlo, y sabes que cuando te pongas seria con el tema, ya no resultará un problema.
Era un problema lejano, de años atrás, y si, ya tienes indicios de que se esta solucionando. Médicamente ya lo tienes y ahora sólo hace falta que con tu voluntad y conciencia des el nudo final.
Puedes hacerlo, como todo, si te da la gana
You’re my déli
Unos centímetros cúbicos dispuestos a observar el resto. Subscribe via RSS.